Jak pracować z dyslektykiem?

0
63
jak pracować z dyslektykiem

Dysleksja dla dziecka może być sporym stresem, zwłaszcza kiedy nie zostanie jeszcze zdiagnozowana. Uczeń, który cierpi na to zaburzenie znacznie odstaje na tle klasy, jeśli chodzi o osiągnięcia z przedmiotów.

Dysleksja dotyczy przeważnie problemów z językiem polskim, ale wywiera też pośredni wpływ na inne przedmioty. Jeśli uczeń ma problemy z zapamiętywaniem, z czytaniem ze zrozumieniem lub z liczeniem – będzie miał kłopoty we wszystkich dziedzinach. Aby prawidłowo zdiagnozować zaburzenia u dzieci potrzeba jest ścisła współpraca z rodzicami, z wychowawcą szkolnym, z pedagogiem oraz z psychologiem.

Praca z dzieckiem dyslektykiem

Właściwe przedstawienie problemu dziecku sprawi, że zacznie on chętniej się uczyć, będzie mniej zestresowany i może zdobywać lepsze stopnie. Właściwie przeprowadzona terapia pozwoli dziecku znaleźć najlepsze metody i techniki nauki oraz pracy ze swoim materiałem. Osoba, która ma problemy z czytaniem może uczyć się czytania obrazowego. Są specjalne podręczniki dla dzieci, które cierpią na różne rodzaje dysleksji, a wykwalifikowany specjalista doskonale wie, jak pracować z danym uczniem.

Dużą rolę w pracy z dziećmi mają też rodzice, zwłaszcza na początku zdiagnozowana zaburzenia. Wśród dysleksji wyróżnia się też dysgrafię, czyli niezdolność do ładnego i czytelnego pisania, osoba objęta tym rodzajem dysleksji ma trudności nie tylko z charakterem pisma, ale też z pisaniem jednego wyrazu na kilka sposobów. Bardzo często wyróżnia się dysortografię.

Osoba, u której zdiagnozowana dysgrafię ma problem z poprawnym pisaniem. Mimo iż zna zasady ortografii to nie potrafi jej używać oraz nie widzi różnicy pomiędzy błędnym a poprawnym zapisem słowa. Za problemy z liczeniem odpowiada dyskalkulia. Obejmuje ona kłopoty nawet z najprostszymi obliczeniami. Kryteria oceniania dyslektyków są ściśle określone przez program nauczania. Osoba, która ma orzeczenie od psychologa o dysleksji ma więcej czasu na rozwiązywanie zadań matematycznych, dłużej może pisać egzamin, również ten maturalny. Może popełnić więcej błędów ortograficznych.

Punktacja oceniająca jest nieco zaniżona, więc osoba z dysleksją ma szanse na dobrą ocenę. Dzięki temu dzieci są pewniejsze siebie, nie stresują się na egzaminach i mają szansę nauczyć się radzić sobie ze swoją przypadłością. Uważa się, że na dysleksję cierpi nawet 10% społeczeństwa. Coraz więcej osób stara się o orzeczenie o zaburzeniu. Naukowcy uważają, że dysleksja jest dziedziczona i dotyczy mutacji genu w szóstym chromosomie.

Od wczesnych lat można zdiagnozować u dziecka zaburzenia w spektrum dysleksji. Dziecko niechętnie raczkuje, później u niego rozwija się mowa, ma problem z niektórymi wyrazami. Nie rozróżnia pewnych głosek, może mieć kłopoty z koordynacją ruchową, biegać niepewnie, przewracać się lub potykać. Dzieci starsze mają problem ze złapaniem piłki, przez długi czas nie widać u nich, która ręka jest dominująca. Dzieci z dysleksją mają trudności z uczeniem się wierszyków na pamięć, nie potrafią ładnie rysować i mogą mieć problem z uszeregowaniem obiektów w poleconej kolejności.

Praca z dziećmi może być kłopotliwa dla rodziców, ponieważ mogą tracić cierpliwość i nieświadomie zniechęcać dziecko do dalszej nauki, dlatego niezbędna jest pomoc specjalisty, który całościowo i kompleksowo podejdzie do dziecka. Od psychologa rodzice dowiadują się jak pracować z dyslektykiem. Uczeń nie może być karcony, powinien być chwalony za postępy. W ten sposób zyskuje wiarę we własne siły i motywuje się do nauki. Istnieje mnóstwo ćwiczeń, które dzieci mogą wykonywać poza gabinetami psychologicznymi, na początku pod okiem przeszkolonych rodziców, a później samodzielnie.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here